دسته: مطالعات ارتباطی و فناوری اطلاعات
این مقاله به اصول امنیت و سیاستهای مهم دراین مورد و احتیاجات امنیتی سیستمها میپردازد. همچنین راههایی را برای کنترل دسترسی که از مهمترین احتیاجات هر سیستم پایگاه دادهای است، ارائه میکند.
دراین مقاله با معرفی چند زمینه پیشرفته مطالعاتی امروزی بعضی مشکلات حل نشده دراین زمینه را نیز به خوانند معرفی میکند.
مقدمه :
در طی سه دهة اخیر تعداد پایگاه دادههای کامپیوتری افزایش بسیاری داشته است. حضور اینترنت به همراه توانائیهای شبکه، دسترسی به داده و اطلاعات را آسانتر کرده است. به عنوان مثال، کاربران امروزه میتوانند به حجم بالایی از اطلاعات در فاصلة زمانی بسیار کوتاهی دسترسی پیدا کنند. به همین نسبتی که ابزارها و تکنولوژی دسترسی و استفاده از اطلاعات توسعه مییابند، نیاز به حفاظت اطلاعات هم بوجود میآید. بسیاری دولتها و سازمانها صنعتی دادههای مهم و طبقه بندی شدهای دارند که باید حفاظت شوند. سازمانهای بسیار دیگری هم مثل مؤسسات دانشگاهی نیز اطلاعات مهمی در مورد دانشجویان و کارمندانشان دارند. در نتیجه تکنیکهایی برای حفاظت داده های ذخیره شده در سیستمهای مدیریت پایگاه داده،[1] اولویت بالایی پیدا کردهاند.
در طول سه دهة اخیر، پیشرفتهای بسیاری در مورد امنیت پایگاه دادهها حاصل شده است. بسیاری از کارهای اولیه روی امنیت پایگاه دادههای آماری انجام شد. در دهة 70، همزمان با شروع تحقیقات روی پایگاه دادههای رابطهای، توجه مستقیماً به سمئله کنترل دسترسی[2] بود و بیشتر از همه، کار روی مدلهای کنترل دسترسی احتیاطی[3] شروع شد؛ ولی در واقع تا مطالعات نیروی هوایی در 1982، که تلاش وسیعی برای DBMSهای امن چند سطحی[4] بود، کار مهمی انجام نشد.
در هزارة جدید با حضور تکنولوژیهای مثل کتابخانههای دیجیتال، شبکه گستره جهانی و سیستمهای محاسباتی اشتراکی، علاقه بسیاری به امنیت نه تنها در بین سازمانهای دولتی، بلکه بین سازمانهای اقتصادی هم وجود دارد. این مقاله مروری به پیشرفتها و محصولات در سیستمهای پایگاه دادهای امن در بر دو زمینة اجباری و احتیاطی دارد.
2ـ کنترل دسترسی (مفاهیم و سیاستها) :
دراین بخش مفاهیم پایه در کنترل دسترسی معرفی میشوند. سپس در مورد سیاستهای کنترل دسترسی احتیاطی و الزامی بحث میشود و نهایتاً مروری داریم بر سیاستهای سرپرستی.
2ـ1ـ مفاهیم اساسی :
کنترل دسترسی معمولاً در مقابل، مجموعه ای از قوانین اعطای مجوز که توسط مدیران امنیتی یا کاربران براساس بعضی سیاستهای خاص ارائه میشوند، قرار دارد.
قانون اعطای مجوز، در حالت کلی بیان میکند که فرد (Subject) S اجازه دارد که امتیاز P (Priuilege) را بروی شیئی (Object) O بکار ببرد.
اشیاء مجاز[5] : ترکیبات غیرفعال سیستم هستند که باید در مقابل دسترسیهای غیرمجاز محافظت شوند. اشیایی که باید به آنها متوجه شدند به مدل دادهای مورد استفاده بستگی دارند. به عنوان مثال، در یک سیستم عامل فایلها و دایرکتوریها اشیاء هستند. در حالیکه، در یک DBMS منابعی که باید محافظت شوند رابطه ها، دیدها و صفات هستند.
اشخاص مجاز[6] : موجودیتهایی در سیستم هستند که اجازة دسترسی به آنها داده میشود. اشخاص به دستههای زیر تقسیم بندی میشدند :
2ـ2ـ سیاستهای کنترل دسترسی :
سیاستهای کنترل دسترسی، معیارهایی هستند که براساس آنها تعیین میشود آیا یک درخواست دسترسی باید مجاز شمرده شود یا نه. یک طبقه بندی کلی بین سیاستهای کنترل دسترسی احتیاطی و الزامی است.
2ـ2ـ1ـ سیاستهای کنترل دستری احتیاطی :
سیاستهای کنترل دسترسی احتیاطی (DAC) ، دسترسی افراد به اشیاء را براساس شناسه افراد و قوانین و مجوزها کنترل میکند. و قوانین برای هر فرد مجوزهایی را که میتواند برای انجام عملیات روی اشیاء بکار برد، بیان میکند. وقتی تقاضای درخواستی به سیستم میآید، مکانیسم دسترسی مشخصی میکند آیا قانونی برای تأیید این درخواست وجود دارد یا نه. اگر قانونی وجود داشت درخواست مجاز شمرده میشود در غیراین صورت رد میشود. چنین مکانیزمی احتیاطی است و در آن به اشخاص اجازه داده میشود که مجوز دسترسی به دادههایشان را به دیگران بدهند.
برچسب:
نویسنده: فاطمه نوری